Gömul kínversk kona átti tvo leirpotta sem hún hengdi á sitthvorn endann á langri stöng sem hún bar á öxlum sínum. Á hverjum degi sótti hún vatn langa leiđ í uppsprettu fjarri heimilinu. Annar potturinn var sprunginn eftir endilöngu og var ţví ađeins hálffullur ţegar heim kom. Hinn potturinn var fullkominn og skilađi sér alltaf fullur af vatni eftir ţessa löngu leiđ heim ađ húsinu. Svona gekk ţetta í tvo ár, daglega gekk gamla konan međ pottana ađ uppsprettunni og daglega kom hún heim međ ađeins einn og hálfan pott af vatni.

Auđvitađ var fullkomni potturinn ánćgđur međ sína frammistöđu en sprungni potturinn skammađist sín og leiđ mjög illa ţar sem frammistađa hans var ađeins til hálfs viđ ţađ sem hann var skapađur til ađ gera. Eftir tveggja ára vinnu talađi hann til konunnar viđ uppsprettuna. "Ég skammast mín fyrir frammistöđu mína, vegna sprungunnar á hliđ minni lekur helmingurinn af vatninu burt á leiđinni heim. Ţú ćttir ađ henda mér og fá ţér nýjan pott."

Gamla konan brosti, "Hefur ţú tekiđ eftir ađ ţín hliđ viđ götuna er blómum skreytt á međan engin blóm vaxa hinum megin götunnar?

Ţađ er vegna ţess ađ ég hef alltaf vitađ af ţessum galla ţínum og ţess vegna sáđi ég frćum á ţinni hliđ götunnar og á hverjum degi ţegar viđ göngum heim vökvar ţú blómin mín. Ég hef um árabil getađ týnt ţessi fallegu blóm og skreytt heimili mitt međ ţeim. Af ţví ađ ţú ert eins og ţú ert ţá hef ég fengiđ ađ njóta fegurđar blómanna.

Ţađ er eins međ okkur manneskjurnar, enginn er gallalaus. En ţađ eru gallarnir og sprungurnar sem gera hvern og einn einstakann. Ţess vegna er svo spennandi ađ kynnast og eyđa ćvinni saman. Viđ ţurfum bara ađ lćra ađ taka hverri manneskju eins og hún er og sjá jákvćđu hliđarnar hjá hvort öđru.